Kultura. Możliwość.
Działanie.

Naszym priorytetem jest promowanie literatury wysokoartystycznej i wspieranie najwartościowszych poszukiwań badawczych z zakresu humanistyki. Dowiedz się o nas więcej.

  • AutorKonstanty Mikiewicz
  • TytułWiersze zebrane
  • OpracowanieMichał Stefański
  • ISBN978-83-942909-1-7
  • Rok wydania2016
  • OprawaMiękka
  • Format130x208 mm
  • Liczba stron82

Pierwsze wydanie poezji zebranych Konstantego Mikiewicza, jednego z najbardziej utalentowanych poetów polskich okresu dwudziestolecia, przez niektórych krytyków nie bez racji nazywanego "polskim Rimbaudem". Na książkę składa się cały znany dziś dorobek poetycki Mikiewicza - wiersze ogłoszone za życia poety oraz duży zestaw utworów, które ujrzały światło dzienne dopiero po jego dramatycznej śmierci w wojskowych koszarach.

Książkę poleca Adam Wiedemann: "Odkrywszy już na dobre poezję Zuzanny Ginczanki, pora, byśmy zainteresowali się również dorobkiem Konstantego Mikiewicza, postaci równie ważnej dla naszego literackiego międzywojnia i - niestety - równie tragicznej. Obcowanie z jego wierszami byłoby czystą radością, gdyby nie pamięć o samobójczej śmierci, spowodowanej dręczeniem go przez »kolegów« z wojska. Nie postrzegajmy go jednak jako poety przeklętego, raczej niech pozostanie porwanym przez nienawistnego orła Ganimedem”.

Recenzje

82 strony? To nie pomyłka - spuścizna tego poety liczy tylko 45 utworów. Po lekturze nie mamy jednak wątpliwości: to BYŁ poeta.

Lektor, Tygodnik Powszechny

Odebrał sobie życie strzałem z karabinu 9 lutego 1935 roku. W tym czasie jego poezja, ulegająca wpływom rosyjskiego imażynizmu i w dużej mierze Tuwima, znana była jeszcze tylko niewielkiej grupie amatorów tej dziedziny literatury. Później zdobyła zasłużony rozgłos.

Mieczysław Orski, Odra
  • W <i>Głośnych historiach</i> zmyślenie goni zmyślenie, a szaleńczych pomysłów jest tyle, że śmiało wystarczyłoby ich na kilka wielkich powieści
  • <i>Adam Kłakocki i jego cienie</i> to przede wszystkim genialna przypowieść o przemijaniu i śmierci w białoruskich dekoracjach
  • <i>Ludzie szukają szczęścia...</i> dałoby się uznać za powieść stawiającą diagnozę współczesności
  • <i>Kto to jest ten Jan Olik?</i> przypomina bardzo Gombrowicza. Językiem - impulsywnym, niespokojnym, szyderczym - i ideą
  • Wiersze Bratkowskiego noszą w sobie niepowtarzalną energię, łączą potrzebę zaangażowania społecznego z prywatną refleksją
  • <i>Staś i Weronika</i> - tak mądrej i świetnie napisanej książki dla dzieci dawno nie czytałam
  • <i>To drugie światło</i> - tom to niecodzienny, zjawiskowy, do wielokrotnego czytania, smakowania i przytaczania
  • Karatkiewicz wyprzedził nie tylko Umberto Eco. W swojej antyewangelii pisze w taki sposób, że robi się i straszno, i śmieszno
  • Utwory Ratonia to krzyk rozpaczy i beznadziejność w szukaniu odzewu, który nigdy nie nadejdzie
  • <i>Rozmowa ze Spinozą</i> to błyskotliwa powieść młodego pisarza z Macedonii. To gotowy scenariusz filmowy
  • <i>Czasy kóz</i> to parabola bałkańskich losów. Trafna metafora, lecz także przepowiednia przyszłej tragedii półwyspu